De lente steekt de kop op, waarom fluisteren?

In dit artikel:

In een persoonlijke column rond Pasen klaagt de schrijver dat Nederland zijn eigen feestelijkheden steeds zachter uitspreekt terwijl andere tradities zichtbaar hun plek opeisen. Waar begroetingen als “Eid Mubarak” tegenwoordig op bushokjes en social media verschijnen, zouden namen als Sinterklaas en Kerstmis zijn verschrompeld tot behoudende of neutrale formuleringen — uit angst iemand te kunnen kwetsen.

De auteur gebruikt de lente en bloeiende krokussen en narcissen als metafoor: de natuur komt vanzelf en onbevreesd tevoorschijn, zonder zich te verontschuldigen. Die houding contrasteert met wat hij ziet als een groeiend zelfvertrouwenstekort in de samenleving; in plaats van normen en identiteit met vanzelfsprekendheid uit te dragen, fluistert men en schuift men eigen tradities naar de achtergrond.

Die terughoudendheid, waarschuwt de column, schept geen gelijkwaardigheid maar onzekerheid en vergroot het risico op polarisatie. De oproep is duidelijk: Nederland hoeft niet te verbieden of zich te verbergen, maar moet weer durven uitspreken wie het is — ook met feestgroeten als “Vrolijk Pasen”. De tekst is een pleidooi voor culturele zelfverzekerdheid gecombineerd met plaatsing in een pluralistische samenleving, geschreven op persoonlijke titel.