Het Zoetermeerse Hoefijzer

In dit artikel:

Jacques de Wit stuurde een ingezonden brief naar aanleiding van de verkiezingen in Zoetermeer (aanstaande 18 maart). Hij hekelt dat lokale politiek inwoners reduceert tot cijfers en regels: zowel marktgerichte beleidsmakers aan de rechterkant als maakbaarheids-fanatici aan de linkerkant zouden de menselijke maat verdringen.

Aan de rechterzijde ziet De Wit Zoetermeer behandeld worden als vastgoedportefeuille: bouwen voor rendement en rijke kopers drijft prijzen op, beleggers profiteren en sociale samenhang in wijken zoals Meerzicht slinkt. Links richt zich volgens hem op uitvoerige regelgeving en procedures, met voorbeelden die symbool staan voor misplaatste prioriteiten: tienduizenden euro’s besteed aan het verplanten en ‘coachen’ van een sequoia terwijl veel bewoners worstelen met inflatie en eenzaamheid, en een voedselbank in de wijk als stille indicatie van groeiende sociale problemen.

De twee stijlen overlappen in een bureaucratische muur die plannen blokkeert. Strikte parkeernormen maken transformaties van panden (zoals de Mammoet) onbetaalbaar; ingewikkelde procedures verstikken initiatieven voor sociale huur. Tegelijk zouden bestuurders en externe bureaus meer aandacht hebben voor prestigeprojecten (De Entree) en citymarketing — De Wit wijst op acht medewerkers die Zoetermeer moeten promoten — dan voor hulp aan gezinnen in armoede.

De kernboodschap is een oproep om te kiezen voor beleid dat mensen centraal stelt in plaats van regels, rendement of politieke podiumkunsten. De Wit pleit voor “‘menselijke bedding’” en de herwaardering van waardigheid: minder monumenten voor de politiek, meer echte betaalbare woonruimte en ondersteuning voor bewoners. Zijn afsluitende advies is duidelijk: stem op 18 maart tegen de klem van systeemdenken en voor bestuur dat een thuis bouwt voor de Zoetermeerder.